1 December 2016

Η Eπανένωση της Βόρειας με τη Νότια Κορέα @ Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν (Πεσμαζόγλου)


Είναι και αυτός ο Ζοέλ Πομερά (Joël Pommerat) πολύ γοητευτικό μυαλό. Διαδεδομένη διαπίστωση στην Γαλλία, όπου θεωρείται από τους κορυφαίους σκηνοθέτες και δραματουργούς. Κείμενο μεστό και χωρίς φλυαρίες. Στο επίκεντρο ο άνθρωπος και η αγάπη. Σύγχρονος γαλλικός ουμανισμός στο μεγαλείο του. Η «Επανένωση της Βόρειας με την Νότια Κορέα» ευτύχησε όμως και στην ελληνική της εκδοχή. Ο Νίκος Μαστοράκης επέλεξε 12 από τις 17 αυτοτελείς σκηνές του έργου τοποθετώντας την δράση σ’ ένα περιβάλλον με κάγκελα. «Γιατί αν η αγάπη είναι απλά ένα κατασκεύασμα ή μια επινόηση» όπως αναφέρει το κείμενο, το περιορισμένο περιβάλλον των κιγκλιδωμάτων μέσα στο οποίο «εκφράζεται» στην παράσταση, προσφέρει θαυμάσιες στιγμές αλληγορικών ερμηνειών στον θεατή.
 
Όλα έχουν δέσει στην παράσταση. Φωτισμοί (Στέλλα Κάλτσου) που εντείνουν και απαλύνουν συναισθήματα, ενδιαφέρουσες επιλογές μουσικών κομματιών για τις εισαγωγές των επεισοδίων και γοητευτικά αλλόκοτες χορογραφίες (Βάλια Παπαχρήστου).  Ο θίασος απογειώνει το αποτέλεσμα. Η Ιωάννα Μαυρέα είναι απολαυστική εμπειρία. Είτε ως γραμματέας στην  κωμική σκηνή που ξυπνάει αναστατωμένη (...), είτε ως ασθενής που νοσηλεύεται με αλτσχάιμερ και δέχεται επισκεπτήριο από τον σύζυγο της. Εξίσου υπέροχες η Κωνσταντίνα Τάκαλου (ειδικά στην σκηνή του χωρισμού) και η Κατερίνα Λυπηρίδου (απολαυστική στο ρόλο της αδελφής) αλλά και οι Χάρης Φραγκούλης και Δημήτρης Πασσάς στις ανδρικές ερμηνείες.

Το ζευγάρι που προσλαμβάνει γυναίκα για να προσέξει τα υποτιθέμενα παιδιά του, οι γονείς που αφήνουν υπόνοιες παιδοφιλίας για τον δάσκαλο του παιδιού τους κι ο σύζυγος που πηγαίνει στο επισκεπτήριο της γυναίκας του που πάσχει από αλτσχάιμερ, περιστρέφονται γύρω από την ίδια δύνη. Τι είναι η αγάπη; Υπάρχει στην πλήρη εκδοχή της ή μήπως είναι ανέφικτη, όπως η ένωση της Bόρειας με τη Νότια Κορέα; Ο Νίκος Καραθάνος σκηνοθέτησε μια παράσταση που οι δραματικές σκηνές φορτίζουν συναισθηματικά και οι κωμικές αβίαστα παρασέρνουν στην τέλεια αναλογία. Μια παράσταση από τις καλύτερες της περιόδου, που κουβαλάς μέσα σου αρκετές ημέρες αφού πέσει η αυλαία. Γ.Ε






Το REVma -/+ μίλησε με την Ιωάννα Μαυρέα που πρωταγωνιστεί στην παράσταση: 

Στο τέλος της παράστασης τίθεται το ερώτημα "κι αν η αγάπη είναι μια ανθρώπινη επινόηση..." Έχετε αναρωτηθεί ποτέ;

Εννοείται. Νομίζω πως τα εκεί τείνω κι εγώ. Φοβάμαι πως δεν υπάρχει η αγάπη. Είναι μια ανάγκη του ανθρώπου για να την βγάλει καλύτερα. Να υπάρξει καλύτερα, να κυλήσει πιο ανώδυνα η ζωή του. Να παραμυθιαστούμε με έναν τρόπο. Ναι, δεν είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος άνθρωπος.

Αν και η παράσταση πραγματεύεται την αγάπη, δεν ακούμε ποτέ τη λέξη σ’ αγαπώ. Λέτε εύκολα αυτή τη λέξη;
Όχι, σε πολλούς ανθρώπους ωστόσο την λέω. Όχι συνέχεια αλλά την χρησιμοποιώ εκεί που πρέπει. Όταν έχω ανάγκη να το κάνωΗ αγάπη είναι πολύ εγωιστικό πράγμα. Όσο αφήνεσαι κι όσο της επιτρέπεις, σε κυριεύει. Πάντως έχω εισπράξει αγάπη. Μερικές φορές ίσως περισσότερη απ' όση άξιζα. Νομίζω όμως τα πήγα καλά στο συνολικό ζύγισμα. Πήρα και ίσως έδωσα.  

Από τις 12 σκηνές της παράστασης, ποιά σας είναι περισσότερο οικεία ως εμπειρία;
Νομίζω η σκηνή του αλτσχάιμερ. Όχι, δεν έχω στενό συγγενή που να το έχει πάθει, για να έχω επηρεαστεί τόσο. Το αισθάνομαι οικείο, κυρίως λόγω ενός αισθήματος φόβου που έχω. Φόβος επειδή μπορεί να μου συμβεί. Να με προδώσει το μυαλό.


10 November 2016

Οι τσούχτρες @ Θέατρο Αγγέλων Βήμα


Όσο κι αν το θυμικό επιβάλλει να σου αρέσει η παράσταση, επειδή η Μαρία Κατσανδρή (κυρίως) και η Μίνα Αδαμάκη είναι δυο σημαντικές πρωταγωνίστριες με απολαυστικά χιλιόμετρα στο σανίδι, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο, το τελικό αποτέλεσμα δύσκολα συγκεντρώνει δάφνες. Αν ο περιορισμένος προϋπολογισμός επέβαλε στις δυο ηθοποιούς να αναλάβουν και χρέη σκηνοθεσίας, είναι μια ατυχής απόφαση. Η σκηνοθετική καθοδήγηση κάτω από την σκηνή απουσιάζει και είναι εμφανές. Η βιτριολική συνύπαρξη που απαιτεί το έργο δεν είναι πάντα επιτυχημένη. Τις φορές που τα καταφέρνει βέβαια, είναι απολαυστική. Είναι συγκεκριμένες οι στιγμές, που η παράσταση λειτουργεί συνολικά και όχι σαν αποσπασματική προβολή. Δεν καταγράφει μια φυσική και δυναμική ροή μέχρι το φινάλε. Πολλές σκηνές «περνιούνται ακατέργαστες» ενώ τα κενά στις αλλαγές των σκηνών, όσο προχωράει η παράσταση, γίνονται  άρρυθμα και κουράζουν. Το έργο του Don Nigro, που ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα, εμπνευσμένο από την πραγματική σχέση της Bettie Davis και της  Joan Crawford, είναι μια μαύρη κωμωδία για τον κόσμο του Hollywood, όταν τα φώτα κλείνουν. Στα ανοιχτά φώτα του Αγγέλων Βήμα, οι ερμηνείες -ίσως- σας αποζημιώσουν. Γ.Ε

1 September 2016

Γεωγραφικά Πλάτη | Ανθρώπινοι Ορίζοντες [Latitudes | Humanscapes] @ Αισχύλεια 2016

Η Ελευσίνα 2021 Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης - Υποψήφια Πόλη σε συνεργασία με το Φεστιβάλ Αισχυλείων 2016 διοργανώνουν την ομαδική έκθεση Γεωγραφικά Πλάτη | Ανθρώπινοι Ορίζοντες [Latitudes | Humanscapes] σε επιμέλεια του Δρ Κώστα Πράπογλου που παρουσιάζει το έργο επτά καλλιτεχνών, φωτογράφων και κινηματογραφιστών με θέμα τη Ρουμανία του σήμερα.  Η έκθεση ανοίγει για το κοινό την 1η Σεπτεμβρίου στο Πολιτιστικό Κέντρο Λεωνίδας Κανελλόπουλος της Ελευσίνας και διαρκεί μέχρι τις 15 Νοεμβρίου. Τα εγκαίνια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν την Κυριακή 11 Σεπτεμβρίου και ώρα 20:00.

Διατηρώντας ως κεντρικό άξονα τη μετα-βιομηχανική, μετα-Τσαουσεσκική, μετα-κομμουνιστική και σύγχρονη κοινωνικο-οικονομική πραγματικότητα της χώρας, η έκθεση Γεωγραφικά Πλάτη | Ανθρώπινοι Ορίζοντες [Latitudes | Humanscapes] θα ταξιδέψει τους θεατές σε τόπους οικείους και ανοίκειους. Η παράλληλη ανάδυση ιστοριών και αφηγήσεων μέσα από μικρο-περιβάλλοντα στο άστυ και στην ύπαιθρο διερευνά το δυναμισμό και την τροχιά μιας υπερρεαλιστικής σύγχρονης ανθρώπινης τοπογραφίας. Μέσα από το φάσμα της εσωτερικότητας και της ανάγκης  της ψυχής για επιβίωση, ο κάθε καλλιτέχνης διαχειρίζεται με το προσωπικό του ύφος έννοιες ανθρώπινων σχέσεων, συναισθηματικών ισορροπιών, συναισθηματικού και σωματικού χωρισμού, μνήμης και λήθης, μετανάστευσης και ξεριζωμού. Η αγάπη για την πατρίδα ως τόπου κοινής αναφοράς και βιωμάτων διερευνάται υπό το πρίσμα της καθημερινότητας, των εκφάνσεων της τοπικής ιδιοσυγκρασίας, της ζωής μέσα από την παράδοση και την υφέρπουσα αισιοδοξία ότι το αύριο θα είναι καλύτερο για όλους.

Οι καλλιτέχνες που έχουν επιλεγεί κατάγονται από τη Ρουμανία καθώς και από την Ιταλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες οι οποίοι τα τελευταία χρόνια δραστηριοποιούνται στη Ρουμανία. Όλοι έχουν συμμετάσχει σε εκθέσεις σε σημαντικά μουσεία και ιδρύματα τέχνης σε όλον τον κόσμο και έχουν εκπροσωπήσει τις χώρες τους σε κορυφαία διεθνή εικαστικά γεγονότα όπως η Μπιενάλε της Βενετίας. Είναι οι:

Michele Bressan (b.1980, Ιταλία), Petrut Calinescu (b.1976, Ρουμανία),  Ioana Cirlig (b.1987, Ρουμανία), Carlo Gianferro (b.1970, Ιταλία), David Leventi (b.1978, Ην. Πολιτείες), Andrei Nacu (b.1984, Ρουμανία), Davin Ellicson (b.1978, Ην. Πολιτείες).

Υπεύθυνος για την έκθεση Γεωγραφικά Πλάτη | Ανθρώπινοι Ορίζοντες [Latitudes | Humanscapes] είναι ο Δρ Κώστας Πράπογλου,αρχαιολόγος-αρχιτέκτονας, κριτικός σύγχρονης τέχνης και επιμελητής με έδρα το Λονδίνο και την Αθήνα. Κείμενά του έχουν συμπεριληφθεί σε καταλόγους εκθέσεων και δημοσιεύσεις στο εξωτερικό και την Ελλάδα, ενώ κριτικές και άρθρα του δημοσιεύονται στον ελληνικό και διεθνή τύπο. 

26 May 2016

Michael Joo @ Blain|Southern London

by Kostas Prapoglou [repost from THE SEEN by expochicago]



The new body of work by New York-based artist Michael Joo demonstrates an intricate artistic practice certainly not easily bypassed. Entitled Radiohalo, this solo show, presented at Blain|Southern gallery in London, dissects notions of human hypostasis, presence and absence, energy consumption, nature and environment. All are filtered through the spectrum of idealism and embody Joo’s noetic experimentations by simultaneously utilizing an underlying pragmatism.

Spanning the gallery’s entire ground floor, Joo’s exhibition encompasses a body of new ‘caloric tray paintings,’ as described by the artist himself, influenced by an older series, The Saltiness of Greatness, produced back in 1992. There, the basis of his investigation lies in the calculation of the amount of calories that several historical figures depleted throughout their lifetime. In the new series on view at Blain|Southern, the artist expands his survey towards a wider context of calorie consumption by the human body during numerous activities or actions. These are given an additional yet ambiguous—almost abstract—character; they concentrate on aspects of a person’s life such as lying for one second or driving for a specific amount of time.

Joo’s fascination with the applications of silver nitrate expands over a decade. In the ‘caloric paintings’ his favorite medium engages with a sensitized epoxy ink. The complicated process involved in producing these paintings embraces the use of actual food trays which are stamped with carefully chosen caloric values. These are then transferred onto a canvas surface where Joo’s signature methodology is implemented as he combines painting, print-making, photography and sculpture. The placement of these pieces at the viewer’s eye level initiates, not only a direct dialogue between the two, but allows for a mirror-image situation – the surfacing of the spectator’s self-portrait.

Situated on either side of a floating wall, two large works embark from the same context of the ‘caloric paintings’ but this time Joo surveys and conveys the meditation processes of Buddhist monks and those energy levels that transform and elevate both human body and soul. Spiritualism has been among Joo’s main interests for years; back in 2006, he received the grand prize at The Sixth Gwangju Biennale for his work Bodhi Obfuscatus (Space-Baby) (2005) which traversed similar parameters. Back at Blain|Southern, Untitled (Give) represents the amount of calories that the body requires to consume itself while Untitled (Take) portrays the energy levels at which the body can be considered a source of sustenance. Both works mediate the artist’s inner explorations towards aspects of energy transformation, equation and recycling.

Prologue (Montclair Danby Vein Cut) (2015-2016), a three meter tall sculpture comprising a marble slab extracted from a mountain quarry in Vermont supported by a sturdy steel frame is the epicentre of the show. Taking advantage of an accidental crack in the marble slab Joo applied his favorite silver nitrate, which in turn formed to its marks and stains traveling through the pores of the metamorphic rock’s surface, reminiscent of a bleeding body wound with metallic stitches bonding it together. The resulting landscape undoubtedly generates an imposing effect, which references Joo’s great interest in geological phenomena and particularly that of Cameron’s Line, a tectonic zone in the northeast United States impregnated with vast amounts of marble deposits. His sculpture renders metaphors, accentuating placement and displacement as well as the redefinition of geographical and human boundaries.

A separate sculpture situated at the gallery’s stairwell is inspired by an older body of work produced during a residency at the Smithsonian in 2012. DRWN (Carunculatus) features models of endangered African crane legs cast in graphite and resin. The marking of a series of vertical lines on the wall is a manifestation of not only the sculpture’s spatial relationship to its immediate surroundings, but also of the birds’ fragility as defined by their migration movements, in search for ideal feeding conditions depending on human intervention on wetland habitats. Similar constraints were also part of the artist’s work presented at the Korean Pavilion of the 49th Venice Biennale in 2001.

Michael Joo’s visual lexicon speaks to issues of transformation of matter and energy. It emerges as a response to everlasting questions concerning lifecycle and the recycling of our natural powers and resources. While being strongly anthropocentric, he concurrently demonstrates a stance of respect and admiration towards the natural habitat we live in transmitting his anxiety and distress about our responsibility towards our surrounding world and the very identity of our existence.


image credits [from top to bottom]: Michael Joo, DRWN, Carunculatus (28), 2015, courtesy the artist and Blain|Southern, photo Peter Mallet; Michael Joo, Radiohalo, Installation View, 2016, courtesy the artist and Blain|Southern, photo: Peter Mallet

18 May 2016

Οι διεθνείς συμμετοχές της Art Athina 2016

Το σταθερό ενδιαφέρον της διεθνούς εικαστικής σκηνής για το ελληνικό καλλιτεχνικό περιβάλλον, επιβεβαιώνουν οι φετινές συμμετοχές από γκαλερί του εξωτερικού στην «Art Athina 2016», που είναι έτοιμη να ανοίξει τις πόρτες της στο γήπεδο «Tae Know Do» από τις 26 έως τις 29 Μαΐου.
 
Το REVma -/+ καταγράφει τις διεθνείς συμμετοχές και σας τις παρουσιάζει.


Paul Stolper, London, United Kingdom
Galerie Laureen Thomas, Cagnes-sur-Mer, France
Rakursi Art Gallery, Sofia, Bulgaria
 Anna Pappas Gallery, Prahran, Australia
New Art Projects, London, United Kingdom
Taubert contemporary, Berlin, Germany
MELKART Gallery, Paris, France
Gallery Tableau, Seoul, Republic of Korea
 Françoise Heitsch, Munich, Germany
Gamrekeli Gallery, Tbilisi, Georgia
 Asian Art Works, China
 
Galeri Binyil, Istanbul, Turkey
 The Public House of Art, The Netherlands
Συμμετέχουν επίσης οι gallery: Mulier Mulier Gallery (Belgium) & Mookji Art (China / Korea), Mirko Mayer / m-projects (Germany)




16 April 2016

«Relic» – Euripides Laskaridis @ Θέατρο Ροές


Η ιστορία δεν βγάζει νόημα. Οι ρόλοι δεν αφηγούνται κάτι συγκεκριμένο. Δεν καταλαβαίνεις τι είναι αυτό που παρακολουθείς. Κι όμως. Αφήνεσαι. Το ταλέντο του Ευριπίδη Λασκαρίδη (σκηνοθεσία, χορογραφία, ερμηνεία) συνεπαίρνει. Άμεσος, πλαστικός και ρεαλιστικός σε ένα απόλυτα σουρεαλιστικό περιβάλλον αφηγείται μέσα από εικόνες, μουσική και φυσικά χορό ιστορίες χωρίς επίλογο και αρχή. Μέσα σε λιγότερο από 45 λεπτά αλωνίζει την σκηνή «εγκλωβισμένος» στο αφρολέξ αλλόκοτο σώμα που περιφέρει με χάρη και απολαυστική ενέργεια. Το κοστούμι του Άγγελη Μέντη μαγνητίζει τα βλέμματα. Δεν καταλαβαίνεις αλλά είναι από τις σπάνιες φορές που το απολαμβάνεις. Ένα διαφορετικό καλλιτεχνικό προϊόν -ευλόγως εξαγώγιμο- σε όλα ανόμοιο, παράξενο και άγνωστο σε σχέση με τα συνήθη.  Γ.Ε


31 March 2016

Το κουκλόσπιτο @ Θέατρο Οδού Κυκλάδων – Λευτέρης Βογιατζής


Ίψεν χωρίς αλλοιώσεις, καινοτομίες και εντυπωσιασμούς. Ένας ανιαρός δηλαδή Ίψεν; Σε καμία περίπτωση. Ο Γιώργος Σκεύας σκηνοθετεί μια κλασική εκδοχή του δημοφιλούς θεατρικού έργου του Νορβηγού συγγραφέα στην οποία τόσο τα σκηνικά της Εύας Μανιδάκη, όσο τα κοστούμια της Νίκης Ψυχογιού αλλά και οι φωτισμοί της Κατερίνας Μαραγκουδάκη υπηρετούν τον σκηνοθετικό προσανατολισμό. Πορεία που αναδεικνύει αργά αλλά πετυχημένα τον έντονο, επίκαιρο και αφυπνιστικό χαρακτήρα του κειμένου. Είναι από τις στιγμές που το θέατρο λειτουργεί με πραγματικά παιδευτικό χαρακτήρα κι ας αργεί να αποκαλύψει τις αρετές του. Η Αμαλία Μουτούση στον πρωταγωνιστικό ρόλο της Νόρας είναι ενδιαφέρουσα, όπως ισάξιος της είναι ο Άρης Λεμπεσόπουλος που υποδύεται τον σύζυγος της, Τόρβαλτ Χέλμερ. Οι ερμηνείες δεν είναι το δυνατό χαρτί της παράστασης καθώς η Μαρία Ζορμπά, ως Κριστίνα Λίντε το υπενθυμίζει συχνά, σε αντίθεση με τον Νικόλα Παπαγιάννη που παρουσιάζει μια περισσότερο ρεαλιστική ερμηνεία, στο ρόλο του γιατρού Ράνκ. Κι όλα αν τα παρακάμψετε, είναι απόλαυση η μαγική διαχωριστική γραμμή που η πρωταγωνίστρια αποφασίζει να δραπετεύσει, ως άλλη Άννα Καρένινα, συνειδητοποιώντας ότι η ουσία της πραγματικότητας των άλλων δεν ταιριάζει με τη δική της
|Από τον Γιώργο Ευφραιμίδη